Borderliners zien de wereld zwart en wit. Sterker nog, ze gaan ervan uit dat iedereen de wereld zo ziet. Mensen met een stevig gevoel van eigenwaarde die hiermee worden geconfronteerd, kunnen zonder grote moeite hun gevoel voor realiteit handhaven. Wat de borderliner op een bepaald moment ook van ze denkt, deze niet borderliners kunnen zich gelukkig en veilig voelen in de wetenschap dat ze god noch duivel zijn. De meeste mensen hebben echter enige begeleiding nodig om helder en doelgericht te blijven als de borderliner aan het splitsen is.

Veranderlijke interpretaties

Niet-borderliners vragen meestal niet om hulp als de borderliners in hun leven hun lof toezwaaien. Maar het is van belang niet te vergeten dat de goede kant van splitsen (idealisering) ook een schaduwzijde heeft (verguizing). Dit betekent niet dat je de goede dingen die de borderliner zegt niet serieus moet nemen - wees daar tenminste blij mee. Maar pas op voor overdrijving in positieve zin die je moeilijk waar kunt maken. Wees ook voorzichtig met verklaringen van liefde en verbondenheid die te snel worden gedaan, want die kunnen gebaseerd zijn op het beeld dat de borderliner van je heeft en niet zozeer op wie je werkelijk bent. Het is van belang jouw interpretaties voor ogen te houden, aangezien die van de borderliner vaak te negatief of te geïdealiseerd zijn.

Soms is het niet de gebeurtenis zelf, maar de interpretatie van de borderliner van die gebeurtenis die splitsing opwekt. Denk maar aan een dokter bij de eerste hulp die een meisje behandeld dat een ernstig auto-ongeluk heeft gehad. Hij probeert het leven van het kind te redden, maar het bevond zich al op het randje van de dood toen het ambulance personeel het binnenbracht. Het is duidelijk dat hij niets meer kan doen. De dokter gaat naar de wachtkamer en vertelt de ouders dat hun dichtertje overleden is. De vader kan die boodschap niet verwerken.
En dat durft zich dokter te noemen! Schreeuwt hij. Ze was helemaal niet zo ernstig gewond! Je had haar moeten redden. Als onze huisarts haar behandeld had, zou ze het hebben gehaald. Ik geef je aan bij de inspectie!
Hoewel niemand het prettig vind bedreigd te worden, zouden de meeste artsen beseffen dat het trauma en schok van de dood van hun dochter ertoe kunnen leiden dat de vader uitvalt en hun de schuld geeft. Ze zouden zijn woorden waarschijnlijk niet persoonlijk opvatten, omdat ze tientallen rouwende familieleden hebben getroost en weten dat dit soort reacties niet ongewoon is. Met andere woorden, ze zouden geen verantwoordelijkheid op zich nemen voor de gevoelens van de vader. Ze zouden beseffen dat zijn reactie alles te maken heeft met de situatie en weinig met hen.
In dit voorbeeld is de gebeurtenis die de reactie van de vader heeft veroorzaakt van externe aard, overduidelijk en dramatisch. Er is een kind overleden. Bij de borderline-stoornis hoeft de oorzaak van een ruzie niet noodzakelijk de feitelijke gebeurtenis te zijn, maar is deze misschien de interpretatie van die gebeurtenis door de borderliner. Zoals je waarschijnlijk weet, trekken jij en de persoon met de borderline-stoornis mogelijk heel verschillende conclusies over wat er gezegd en gedaan is. Hieronder volgen twee voorbeelden:

Robbert (niet borderliner): Ik moet overwerken. Het spijt me echt, maar onze plannen kunnen niet doorgaan.
Carol (borderliner) hoort: Ik wil vanavond niet met je uit, want ik houd niet meer van je. Ik wil je nooit meer zien.
Carol zegt (op boze of verdrietige toon): Hoe kun je! Je hebt nooit van me gehouden! Ik haat je!

Tom zegt: Ik ben zo trots op mijn dochter! Gister heeft zij het beslissende punt gescoord en de wedstrijd gewonnen. Laten we vanavond naar de film gaan om het te vieren.
Roxanne hoort: Ik houd meer van mijn dochter dan van jou. Zij heeft talent en jij niet. Voortaan geef ik al mijn liefde en aandacht aan haar en laat jou links liggen.
Roxanne denkt: Het dringt tot hem door dat ik gestoord ben. Nu gaat hij me verlaten. Niets daarvan, ik ben helemaal niet gestoord. Met mij is niets aan de hand dus moet hij wel gestoord zijn.
Roxanne zegt: Nee, ik wil niet naar de film! Waarom vraag je mij niet wat ik wil doen? Je denkt nooit aan mij. Je bent zo ongelooflijk zelfzuchtig en dominant!

We weten niet waarom Roxanne en Carol de opmerkingen van de mannen op deze manier hebben geïnterpreteerd. Misschien zijn ze bang in de steek gelaten te worden. Of misschien wordt borderline-gedrag als dit veroorzaakt door gebreken in de chemische reacties in de hersenen. Dus al kunnen we de aanleiding tot het gedrag - de opmerkingen van Robbert en Tom - waarnemen, de oorzaak daarvan blijft misschien onbekend.